Μία θυγατρική για το Φασισμό..
Πριν μερικές μέρες, την 17/12/2021, δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα των “The New York Times”, ένα άρθρο του Ernesto Londoño (επικεφαλής του γραφείου των Times στη Βραζιλία. Με έδρα το Ρίο ντε Τζανέιρο, επιβλέπει την κάλυψη του νότιου άκρου της Νότιας Αμερικής). Η έρευνά του με τίτλο, ‘Time We Can’t Get Back’: Stolen at Birth, Chilean Adoptees Uncover Their Past” ( Τα χρόνια που δε μπορούμε να πάρουμε πίσω: Είχαν κλαπεί κατά τη γέννηση, Χιλιανοί υιοθετημένοι αποκαλύπτουν το παρελθόν τους), αφορά εκατοντάδες Χιλιανούς που υιοθετήθηκαν στο εξωτερικό. Και οι οποίοι έμαθαν ότι ήταν θύματα σωματεμπορίας(trafficking). Οι ερευνητές πιστεύουν ότι χιλιάδες παιδιά μπορεί να έχουν αφαιρεθεί από τους γονείς τους κατά τη διάρκεια της δικτατορίας της Χιλής.
Μεγαλώνοντας στη Μινεσότα, ο Tyler Graf δεν ήξερε σχεδόν τίποτα για τη γενέτειρά του. Τα έγγραφα υιοθεσίας του ανέγραφαν το όνομά της, Hilda del Carmen Quezada. η ηλικία της, 26, η ημερομηνία, 2 Μαρτίου 1983 και το νοσοκομείο όπου τον γέννησε στην κεντρική Χιλή. Τα έγγραφα περιελάμβαναν επίσης το σημείωμα ενός δικαστή που έλεγε ότι η κυρία Quezada τον εγκατέλειψε επειδή είχε λίγα χρήματα και «άλλα παιδιά να συντηρήσει».
«Ποτέ δεν πίστευα ότι οποιαδήποτε δικαιολογία θα ήταν αρκετά καλή», είπε ο κ. Graf, ο οποίος είναι τώρα πυροσβέστης στο Χιούστον. Ο ισχυρισμός ότι η μητέρα του τον εγκατέλειψε πρόθυμα τον πόνεσε, είπε ο κ. Graf, μέχρι που έμαθε φέτος ότι είναι ένας από τους εκατοντάδες —ίσως χιλιάδες— Χιλιανούς υιοθετούμενους που πήραν από τους γονείς τους χωρίς τη συγκατάθεσή τους κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας της χώρας.
Η κα Quezada, όπως αποδείχθηκε, δεν είχε παραδώσει τον γιο της. Της είπαν ότι το μωρό, που γεννήθηκε τρεις μήνες πρόωρα, είχε πεθάνει. «Δύο εβδομάδες μετά τη γέννα, μου είπαν ότι πέθανε», είπε η κ. Quezada. «Ζήτησα το πτώμα και αρνήθηκαν, λέγοντας ότι ήταν πολύ μικρό».
Οι ερευνητές που εξετάζουν τις καταναγκαστικές υιοθεσίες στη Χιλή από τότε που ήρθαν στο φως οι πρώτες υποθέσεις το 2014 κατέληξαν σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Η πρακτική ήταν ευρέως διαδεδομένη κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του στρατηγού Augusto Pinochet, ο οποίος ενθάρρυνε ενεργά τις υιοθεσίες στο εξωτερικό για τη μείωση της φτώχειας στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Η διαδικασία υποκινήθηκε από ένα τεράστιο δίκτυο αξιωματούχων - συμπεριλαμβανομένων δικαστών, κοινωνικών λειτουργών, επαγγελματιών υγείας και μεσιτών υιοθεσιών - που πλαστογραφούσαν έγγραφα και ευρέως εικάζεται ότι είχαν δωροδοκηθεί.
Περισσότεροι από 550 υιοθετημένοι έχουν επανασυνδεθεί με τις οικογένειές τους τα τελευταία χρόνια. Αλλά οι ερευνητές λένε ότι το σχέδιο, το οποίο ακόμη αποκαλύπτεται, πιθανότατα αφορούσε πολλά περισσότερα παιδιά. Οι δικαστικοί αξιωματούχοι στη Χιλή διερευνούν περίπου 650 περιπτώσεις παράτυπων υιοθεσιών, ένα φαινόμενο που το υπουργείο Δικαιοσύνης χαρακτήρισε σε δήλωσή του «εξαιρετικά σοβαρό». Ο Mario Carroza, ένας Χιλιανός δικαστής που άνοιξε ποινική έρευνα για τις υιοθεσίες το 2018, είπε ότι οι ανακριτές εξετάζουν τις συνθήκες περίπου 8.000 υιοθεσιών στο εξωτερικό που πραγματοποιήθηκαν από το 1970 έως το 1999. Ο δικαστής Carroza είπε ότι ο αριθμός των υποθέσεων υπό έλεγχο μπορεί να φτάσει τις 20.000.
Ο στρατηγός Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία το 1973, σε ένα αιματηρό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον αριστερό πρόεδρο της Χιλής. Στη συνέχεια ηγήθηκε ενός βάναυσου καθεστώτος όπου χιλιάδες αντίπαλοι εκτελέστηκαν, εξαφανίστηκαν, κρατήθηκαν, βασανίστηκαν και εξορίστηκαν. Οι αναφορές για καταναγκαστικές υιοθεσίες στη Χιλή προηγούνται της δικτατορίας. Αλλά η πρακτική έγινε ανατριχιαστικά κοινή αρχής γενομένης από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, καθώς η κυβέρνηση Πινοσέτ άρχισε ρητά να προωθεί τις υιοθεσίες κατά τη διάρκεια μιας περιόδου οικονομικής κρίσης, είπε η Κάρεν Αλφάρο Μονσάλβε, καθηγήτρια στο Αυστραλιανό Πανεπιστήμιο της Χιλής που έχει ερευνήσει την ιστορία των καταναγκαστικών υιοθεσιών. Εκατοντάδες γυναίκες πίστεψαν ότι έχασαν απροσδόκητα τα μωρά τους αμέσως μετά τον τοκετό. Σε κάποιους είπαν ότι γεννήθηκαν νεκρά, ενώ άλλοι είπαν ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ανέλαβαν την κηδεμονία τους.
Στην Ελλάδα
Όμως την τακτική του “παιδομαζώματος” και των παράνομων υιοθεσιών τη συναντάμε και στην πρόσφατη ελληνική ιστορία. Στα μετεμφυλιακά χρόνια ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη (Φρειδεφρίκη όπως την έλεγε ο λαός) με το Βασιλικό Ίδρυμα, που συνήθως ονομαζόταν “Ίδρυμα της Βασιλίσσης” που ανέλαβε το ρόλο της “μητέρας του έθνους”.
¨Πρέπει ν'αναφέρουμε σχετικά το Βασιλικό Ιδρυμα, που συνήθως ονομάζεται από τους Έλληνες, «Ιδρυμα της Βασιλίσσης» που αποτελεί την χαρακτηριστικότερη και σημαντικότερη περίπτωση σφετερισμού εις βάρος της λαϊκής κυριαρχίας.”
Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης :
“Το εν λόγω Ίδρυμα είχε πολλά παρακλάδια, κάτι σα θυγατρικές εταιρείες, ας πούμε. Ιδού μερικά: Βασιλική Πρόνοια, Ίδρυμα Προικοδοτήσεως Απόρων Κορασίδων (που το έκανε διάσημο ο Μέντης Μποσταντζόγλου, γνωστός περισσότερο ως Μποστ), Έρανος Βορείων Επαρχιών. Το Βασιλικό Ίδρυμα ιδρύθηκε το 1946, τον πρώτο χρόνο του εμφυλίου πολέμου, από την βασίλισσα Φρειδερίκη και τους παλατιανούς, των βασιλικών επιβητόρων της και επιβητόρων του ελληνικού λαού μη εξαιρουμένων. Ήταν ο τρόπος που βρήκαν αυτοί οι καλοί πατριώτες να βοηθήσουν την πατρίδα βοηθώντας τον εαυτό τους, σύμφωνα με την πάγια συνήθεια κάθε καλού «εθνικόφρονα» που αν δεν βοηθήσει το πορτοφόλι του βοηθώντας την πατρίδα, χάνει κάθε ενδιαφέρον για την πατρίδα.”
Εκ των δραστηριοτήτων της Φρειδερίκης και του Ιδρύματος είναι να ιδρύσει τις «Παιδουπόλεις», “ένα δίκτυο 53 εκτάσεων στην Ελλάδα, όπου συγκεντρώθηκαν πάνω από 33.000 παιδιά, κυρίως ορφανά του Εμφυλίου και από φτωχές οικογένειες. Οι Παιδουπόλεις οι οποίες είχαν την προσωπική υποστήριξη της Φρειδερίκης, προσέφεραν, διαμονή, τροφή και εκπαίδευση σε αυτά τα παιδιά. Επίσης, στις παιδουπόλεις φιλοξενήθηκαν και παιδιά από πόλεις όπου έγιναν μεγάλοι σεισμοί τη δεκαετία του ‘50. Στην πραγματικότητα επρόκειτο ένα πραγματικό παιδομάζωμα των παιδιών των κυνηγημένων υποστηρικτών της Αριστεράς και των «μη εθνικοφρόνων» του Εμφυλίου. Σε αυτό τα αναμορφωτήρια τα παιδιά μαθαίνουν να μισούν τους συγγενείς τους και να υμνούν την «ευσπλαχνική κυρά» που σαν μάνα τα περιμάζεψε και τα έσωσε. Τα παιδιά αυτά οδηγήθηκαν στην πείνα και τις στερήσεις. στα βασανιστήρια και στο θάνατο. Πολλά από αυτά οδηγήθηκαν στη ζητιανιά και στην πορνεία. Άλλα εστάλησαν ως «υπηρετικό προσωπικό» στα σπίτια των νεόπλουτων της εποχής. Άλλα εστάλησαν στο εξωτερικό για παράνομες μαζικές υιοθεσίες. Παιδιά που βασανίζονταν στα κολαστήρια της Μακρονήσου, της Λέρου, στα λεγόμενα αναμορφωτήρια κατά τη ρήση του βασιλιά. Παιδιά που μεγάλωσαν δίπλα στις φυλακισμένες μανάδες τους, που ήταν καταδικασμένα σε θάνατο από τις αρρώστιες της εποχής.
Η ψυχίατρος Μαντώ Νταλιάνη αναφέρει για την εμπειρία της στις Παιδουπόλεις: «Οι συνθήκες σ' αυτές τις Παιδουπόλεις έμοιαζαν από πολλές απόψεις με τη ζωή της φυλακής. Υπήρχε η ίδια αυστηρή αίσθηση διαχωρισμού ανάμεσα στον “μέσα” και τον “έξω” κόσμο, που συνήθως χωρίζονταν μεταξύ τους από τοίχους ή φρουρούμενα συρματοπλέγματα. Ήταν οργανωμένες σε σχεδόν στρατιωτική βάση, συχνά από πρώην αξιωματικούς, που επέβαλλαν σωματικές ποινές και υποχρέωναν τα παιδιά να φορούν στολές. Οι επιστολές λογοκρίνονταν, όπως ακριβώς στη φυλακή, και το κλίμα δεν ήταν γενικά καθόλου φιλικό. Όπως και στη φυλακή, δεν υπήρχαν ρολόγια ή ημερολόγια, και η μέρα ρυθμιζόταν από το χτύπημα του κουδουνιού. Τα παιδιά πήγαιναν παντού με βηματισμό, ακόμη και κατά τις σποραδικές εξόδους τους στον έξω κόσμο, στον κινηματογράφο ή σε κάποιο τοπικό πάρκο. Οι περισσότεροι δάσκαλοι ήταν αδιάφοροι ή απάνθρωποι...Στα περισσότερα μέρη υποβάλλονταν δύο φορές την εβδομάδα σε “πολιτική αγωγή και τραγουδούσαν τραγούδια εξυμνώντας τη μητέρα μας, τη γλυκειά βασίλισσα Φρειδερίκη, που μας έσωσε από τους συμμορίτες”. Από τη μια, τα παιδιά πληροφορούνταν ότι οι γονείς τους ήταν εγκληματίες και προδότες, κι από την άλλη διαβεβαιώνονταν ότι τώρα βρίσκονται κάτω από την ευεργετική προστασία της ίδιας της βασιλικής οικογένειας. “Οι γονείς μας κι οι σύντροφοί τους, οι πρώην αντάρτες, ζωγραφίζονταν σαν ληστές, γκάνγκστερ, προδότες, δολοφόνοι”, θυμάται ο Άρης. “Η βασίλισσα κι ο βασιλιάς ήταν οι γονείς μας που νοιάζονταν για μας. Και οι δυο τους, ιδίως η βασίλισσα, επισκέφθηκαν την Παιδούπολη σε πολλές περιπτώσεις, μαζί με τα παιδιά τους. Άρχισα σχεδόν να το πιστεύω και να κολακεύομαι απ' την ιδέα ότι ο βασιλιάς κι η βασίλισσα ήταν γονείς μου”. Ένα παιδί που μεγάλωσε στην Παιδούπολη της Λάρισας θυμάται πως “το προσωπικό τόνιζε ότι όλοι οι μαθητές θα πρέπει να είμαστε βαθιά ευγνώμονες στη Βασίλισσα για τη γεμάτη αγάπη φροντίδα της και την οικονομική υποστήριξη που πρόσφερε στην ανατροφή και τη μόρφωσή μας.»
Οι μετέπειτα έρευνες αποκάλυψαν ότι το μετεμφυλιακό Δεξιό καθεστώς, η μήτρα της σημερινής Δεξιάς, βοήθησε έτσι ώστε,
“..χιλιάδες παιδιά, μικρής ηλικίας, δόθηκαν για υιοθεσία ή πουλήθηκαν σε άτεκνα ζευγάρια στο εξωτερικό και κυρίως στις ΗΠΑ.
Το δημοσίευμα του Ιουνίου 1963 του περιοδικού Νέα Οικονομία αναφέρει: «Επ’ ευκαιρία της αφίξεως του 10.000στού παιδιού που υιοθέτησαν Αμερικανοί από την Ελλάδα, έγινε επίσημος τελετή εις τον Λευκόν Οίκον. Η κ. Κένεντυ, ο γερουσιαστής της Οκλαχόμας, ο βουλευτής της Πενσυλβάνιας, οι ιερείς των Ελληνικών Κοινοτήτων, ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας και όστις άλλος παρέστησαν εις την άφιξιν του παιδιού το οποίο θα γίνει πλέον Αμερικανάκι».
“Μαύρη σελίδα και οι εκατοντάδες παράνομες υιοθεσίες που έγιναν. Την επόμενη μέρα της υιοθεσίας το παιδί έφευγε για Αμερική για να ζήσει με τη νέα του οικογένεια. Όλα αυτά με το αζημίωτο και ενώ πολλά από αυτά τα παιδιά είχαν κάποιον συγγενή εν ζωή. Η συνήθης τιμή για παράνομη υιοθεσία ήταν 4.000 δολάρια το κεφάλι. Και εάν κάποτε, έπειτα από χρόνια, ένας γονιός γυρνούσε από την εξορία ή τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και ζητούσε το παιδί του, εισέπραττε την απάντηση: «Πέθανε».
**
https://www.imerodromos.gr/lepida/
https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3656725
https://kokkinosfakelos.blogspot.com/2011/01/blog-post_24.html
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1943-1960 , Mark Mazower , Συλλογικό
ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974, Βασίλης Ραφαηλίδης
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , Jean Meynaud
