Η γερμανική δικαιοσύνη “μολυσμένη” από τους Ναζί στα μεταπολεμικά χρόνια

     Το σύστημα δικαιοσύνης της Γερμανίας ήταν ακόμα γεμάτο με πρώην Ναζί στη δεκαετία του 1970, καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος καθόρισε τις προσπάθειες εξόντωσης των φασιστών, σύμφωνα με μια καταδικαστική επίσημη έρευνα που παρουσιάστηκε την Πέμπτη.

    Στην, 600 σελίδων, συλλογή ευρημάτων με τίτλο «Κρατική ασφάλεια στον Ψυχρό Πόλεμο», ο ιστορικός Friedrich Kiessling και ο νομικός μελετητής Christoph Safferling εστίασαν στην περίοδο από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 έως το 1974. Η έρευνά τους διαπίστωσε ότι μεταξύ 1953 και 1959, περίπου τρεις στους τέσσερις κορυφαίους αξιωματούχους της ομοσπονδιακής εισαγγελίας, που αναφέρονται στην έκθεση, ανήκαν στο ναζιστικό κόμμα. Περισσότερο από το 80 τοις εκατό είχε εργαστεί στο δικαστικό σώμα του Αδόλφου Χίτλερ και θα χρειαζόταν μέχρι το 1972 μέχρι να μην είναι πλέον η πλειοψηφία. 

    «Προφανώς ήταν εξαιρετικά ικανοί δικηγόροι... αλλά αυτό έγινε με φόντο τις θανατικές ποινές και τους φυλετικούς νόμους στους οποίους συμμετείχαν», δήλωσε η Margaretha Sudhof, υφυπουργός στο υπουργείο Δικαιοσύνης, αποκαλύπτοντας την έκθεση.

«Πρόκειται για ανησυχητικές αντιφάσεις στις οποίες η χώρα μας έχει παραμείνει τυφλή εδώ και καιρό».

    Σε “αποστολή μάχης”

    Μόλις το 1992, δύο χρόνια μετά την εθνική επανένωση της Γερμανίας, ο τελευταίος εισαγγελέας με φασιστικό υπόβαθρο έφυγε από το γραφείο.

   «Δεν υπήρξε διάλειμμα, πόσο μάλλον συνειδητή ρήξη, με το ναζιστικό παρελθόν» στην ομοσπονδιακή εισαγγελία, κατέληξαν οι συγγραφείς, τονίζοντας «τη μεγάλη και μακρά συνέχεια» των δικαστικών διαδικασιών και τον «υψηλό αριθμό» αξιωματούχων που εμπλέκονται στο Χιτλερικό καθεστώς. Ο γενικός ομοσπονδιακός εισαγγελέας Peter Frank ανέθεσε τη μελέτη το 2017.

    Η ομοσπονδιακή εισαγγελία είναι ένα από τα πιο ισχυρά θεσμικά όργανα της Γερμανίας, που χειρίζεται τις πιο σοβαρές υποθέσεις εθνικής ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τρομοκρατία και κατασκοπεία.

    Με περισσότερους από 100 εισαγγελείς, είναι «ο κεντρικός παράγοντας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας», ανέφεραν οι συντάκτες της έκθεσης, υπογραμμίζοντας τον αυξανόμενο ρόλο της τις δεκαετίες από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Οι ερευνητές είχαν απεριόριστη πρόσβαση σε εκατοντάδες αρχεία που είχαν χαρακτηριστεί ως διαβαθμισμένα μετά τον πόλεμο και διαπίστωσαν ότι η εξόντωση υποτιθέμενων κομμουνιστών είχε συχνά προτεραιότητα έναντι άλλων απειλών, μεταξύ άλλων από την ακροδεξιά.

    «Τη δεκαετία του 1950 η ομοσπονδιακή εισαγγελία είχε μια αποστολή μάχης - όχι νομική αλλά πολιτική: να καταδιώξει όλους τους κομμουνιστές στη χώρα», αναφέρει η εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung σε μια περίληψη της έκθεσης.

«Ανακύκλωση» Ναζί

   Το γεγονός ότι η Δυτική Γερμανία χρησιμοποιούσε ευρέως πρώην αξιωματούχους του ναζιστικού καθεστώτος στη μεταπολεμική διοίκησή της ήταν γνωστό εδώ και πολύ καιρό.

Για παράδειγμα, ο Hans Globke υπηρέτησε ως αρχηγός του προσωπικού και έμπιστος άνθρωπος του πρώην συντηρητικού καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας Konrad Adenauer μεταξύ 1953 και 1963 και ήταν υπεύθυνος για την πρόσληψη σε κορυφαίες θέσεις. Ωστόσο, ο Globke ήταν επίσης ανώτερος δημόσιος υπάλληλος στο υπουργείο Εσωτερικών της ναζιστικής εποχής και συμμετείχε στη σύνταξη των φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης του 1935 που επέβαλαν τους πρώτους δραματικούς περιορισμούς στους Εβραίους.

    Τα τελευταία χρόνια, η συστηματική ανασκαφή στο παρελθόν βασικών υπουργείων και θεσμών έχει αποκαλύψει έναν ανησυχητικό και προηγουμένως κρυφό βαθμό «ανακύκλωσης» των αξιωματούχων του Τρίτου Ράιχ στις μεταπολεμικές δεκαετίες.

    Μια κυβερνητική έκθεση του 2016 αποκάλυψε ότι το 1957, περισσότερο από μια δεκαετία μετά το τέλος του πολέμου, περίπου το 77 τοις εκατό των ανώτερων αξιωματούχων στο υπουργείο Δικαιοσύνης ήταν μέλη του ναζιστικού κόμματος. Αυτή η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε επίσης από τον Safferling, αποκάλυψε ότι ο αριθμός των πρώην Ναζί στο υπουργείο δεν μειώθηκε μετά την πτώση του καθεστώτος, αλλά στην πραγματικότητα αυξήθηκε τη δεκαετία του 1950.

    Μέρος της αιτιολόγησης ήταν ο κυνικός πραγματισμός: η νέα αστική δημοκρατία χρειαζόταν έμπειρους δημόσιους υπαλλήλους για να εγκαθιδρύσει το σύστημα δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας. Επιπλέον, οι προτεραιότητες των Συμμάχων που κέρδισαν τον πόλεμο και «απελευθέρωσαν» τη χώρα από τους Ναζί ανατράπηκαν γρήγορα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου.

Αφού επιδίωξαν να απο-ναζιστοποιήσουν τη Δυτική Γερμανία μετά το 1945, ο στόχος γρήγορα μετατοπίστηκε στην οικοδόμηση ενός καπιταλιστικού προπύργιου ενάντια στην κομμουνιστική απειλή. Αυτή η προσέγγιση συχνά σήμαινε να κλείνουμε τα μάτια στην προηγούμενη ανάμειξη των Γερμανών στο Τρίτο Ράιχ.

   Τα τελευταία χρόνια, η Γερμανία έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια στο λυκόφως να αποδώσει δικαιοσύνη για τα θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, θέτοντας αρκετούς πρώην φρουρούς, στα 90 τους, σε δίκη για εγκλήματα πολέμου.

 ** αναδημοσίευση από το άρθρο 

 https://www.rfi.fr/en/german-justice-contaminated-by-nazis-in-post-war-years

** Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, στη Γερμανία, το φοιτητικό κίνημα βρισκόταν σε συνεχή αντιπαράθεση με το Κράτος. Με ορόσημα τη δολοφονία του  φοιτητή Μπένο Όνεζοργκ από αστυνομικό, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στην επίσκεψη του Σάχη Ρεζά Παχλεβί και την απόπειρα δολοφονίας του Ρούντι Ντούτσκε από ακροδεξιό, η σύγκρουση με το κράτος θα έπαιρνε σάρκα και οστά μέσα από τις επιθέσεις της R.A.F.(Rote Armee Fraktion).Στη δεκαετία του '70 η Γερμανική δικαιοσύνη θα "σταθεί στο ύψος της" και αντάξια του ναζιστικού στελεχιακού της δυναμικού, θα δει ως αυτοκτονίες τις δολοφονίες των φυλακισμένων ανταρτών πόλης της R.A.F.

  “αν μάθεις ότι αυτοκτόνησα, να ξέρεις ότι θα είναι φόνος..”,

        Ουλρίκε Μάινχοφ