Ο μιλιταρισμός και η αστυνομία: πώς οι δρόμοι μας έγιναν πεδία μάχης
Καθώς τα ιδρύματα όπως η αστυνομία και οι συνοριοφύλακες γίνονται όλο και πιο στρατιωτικά, ο αντι-μιλιταρισμός πρέπει να γίνει ακρογωνιαίος λίθος των κοινωνικών κινημάτων παγκοσμίως.
** Το άρθρο είναι μετάφραση και αναδημοσίευση του
https://roarmag.org/essays/militarism-police-streets-battelfields/
Το 2014,ο Μάικλ Μπράουν σκοτώθηκε από αστυνομικό στο Φέργκιουσον του Μισσούρι, πυροδοτώντας μαζικές διαμαρτυρίες. Αν και η αστυνομική δύναμη του Ferguson αριθμούσε μόλις 53 άτομα, η απάντησή της ήταν «παρόμοια με την ανάπτυξη στρατού σε μια μικροσκοπική πολεμική ζώνη». Χειροβομβίδες κρότου-λάμψης,δακρυγόνα,γκλομπς,λαστιχένιες σφαίρες, πυροβολήθηκαν σε,κυρίως,νεαρούς,αφροαμερικανούς διαδηλωτές, από αστυνομικούς που οδηγούσαν θωρακισμένα οχήματα και έφεραν αυτόματα τουφέκια. Οι ελεύθεροι σκοπευτές της αστυνομίας στόχευαν τα όπλα τους στο πλήθος. Δημοσιογράφοι συνελήφθησαν και «αντιμετωπίστηκαν ως εχθρικοί μαχητές».
Τα γεγονότα στο Ferguson δείχνουν ότι ο μιλιταρισμός και ο πόλεμος δεν αντιστοιχούν πλέον στην εικόνα δύο αντιπάλων στρατών που παρατάσσονται σε ένα πεδίο μάχης, ο ένας απέναντι στον άλλο,σε μία σύγκρουση με ξεκάθαρη αρχή και τέλος - ήττα, στην οποία ο νικητής τα παίρνει όλα. Ο πόλεμος είναι - και ήταν πάντα - πολύ πιο διαδεδομένος και περίπλοκος από αυτό, βασισμένος σε διαδικασίες στρατοκρατίας και στρατιωτικοποίησης που βιώνεται με πολλούς τρόπους καθημερινά από απλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.Πόλεμοι διεξάγονται στους δρόμους μας, ενάντια στις κοινότητές μας.
Ο μιλιταρισμός βασίζεται και καθορίζεται από τους κανόνες και τις αξίες των παραδοσιακών κρατικών και στρατιωτικών δομών που έχουν σχεδιαστεί για τη διεξαγωγή των πολέμων. Χαρακτηρίζεται από ιεραρχία, πειθαρχία, υπακοή, τάξη, επιθετικότητα και υπερ-αρρενωπότητα. Ένας στρατιωτικοποιημένος θεσμός είναι αυτός που έχει αγκαλιάσει τόσο την ανοιχτή πρακτική της βίας, όσο και τον πολιτισμό και τις αξίες που το δικαιολογούν. Ο μιλιταρισμός δεν περιορίζεται επομένως στις ένοπλες δυνάμεις, καθώς άλλοι θεσμοί όπως η αστυνομία και οι συνοριοφύλακες υιοθετούν τις αξίες και τις πρακτικές του.
Ο μιλιταρισμός που υποστηρίζει τις στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις είναι πρόβλημα για όλους. Η αποδοχή αυτού σημαίνει ότι πολλοί περισσότεροι από εμάς είναι «αντιμιλιταριστές» απ'όσο νομίζουμε. Οι φεμινίστριες υποστηρίζουν εδώ και πολύ καιρό ότι το «προσωπικό είναι πολιτικό» - ότι όλα είναι φεμινιστικό ζήτημα.Θα έλεγα επίσης ότι ο «αντι-μιλιταρισμός» πρέπει να ασκηθεί πολύ πέρα από τα παραδοσιακά «αντιπολεμικά» κινήματα και πρέπει να γίνει ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους όλων των λαϊκών κινημάτων.
Τι Είναι Στρατοκρατική Πολιτική;
Η «τυπολογία της βίας» του κοινωνιολόγου Johan Galtung είναι ένα χρήσιμο μοντέλο για την κατανόηση της σχέσης μεταξύ σωματικής βίας και των δομικών και πολιτισμικών συνθηκών της.Ο Galtung χρησιμοποιεί την εικόνα ενός παγόβουνου. Η άμεση, φυσική βία βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια του νερού ενώ, κάτω από την επιφάνεια, υπάρχει δομική βία, η οποία περιλαμβάνει συστήματα και δομές που είναι ρατσιστικές, σεξιστικές ή σε κάποια μορφή αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως λιγότερο από υπάρξεις με δικαιώματα.
Η πολιτιστική βία δημιουργεί τις προϋποθέσεις τόσο για την άμεση όσο και για τη δομική βία. Η πολιτιστική βία έγκειται στις ιστορίες και τους μύθους μας και στις αξίες και τους κανόνες που εγκλωβίζουν. Διαιωνίζει, συγκαλύπτει ή διατηρεί τις διάφορες μορφές βίας που βιώνουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο - από έννοιες όπως «οι φτωχοί άνθρωποι είναι τεμπέληδες» έως «η αστυνομία μας πρέπει να είναι σε θέση να προστατευτεί».
Στο μοντέλο του Galtung, ο μιλιταρισμός μπορεί να θεωρηθεί πολιτιστική βία.Ως έκφραση των αξιών και των κανόνων που διαιωνίζουν τη στρατιωτικοποίηση στην εκπαίδευση, στις δομές διοίκησης, στη λήψη αποφάσεων και στους δρόμους. Είναι χτισμένος, όπως υποστηρίζει η φεμινίστρια μελετητής Cynthia Enloe, γύρω από ένα «πακέτο ιδεών» που «δουλεύει για να μας εμβολιάσει τις ιδέες ότι ο κόσμος είναι ένα επικίνδυνο μέρος που φυσικά υπάρχουν εκείνοι που πρέπει να προστατευτούν (« θηλυκό ») και, αντίθετα, εκείνοι που πρέπει να προστατεύσουν («αρσενικό»). "Αυτές οι κατηγορίες καθορίζουν σαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ ομάδων που χρειάζονται προστασία - την ομάδα "εντός" - και εκείνες που αποτελούν απειλή - την ομάδα "εκτός".
Η στρατιωτικοποίηση πάει πέρα και βαθύτερα από τις πρακτικές συγκεκριμένων αστυνομικών μονάδων, εξοπλισμού και όπλων, συγκεκριμένων τακτικών ελέγχου πλήθους ή βαρέων θωρακισμένων οχημάτων. Περιλαμβάνει τις υποβόσκουσες πολιτιστικές θέσεις που υποστηρίζουν και συντηρούν αυτή τη βία, τις αφηγήσεις που την καθιστούν «φυσιολογική» ή αποδεκτή. Ο μιλιταρισμός είναι επίσης βαθιά ενσωματωμένος στους κοινωνικούς διαχωρισμούς, όπου οι ομάδες στοχεύονται λόγω της εθνικής τους ταυτότητας, της εθνικότητας, της τάξης, της θρησκευτικής πίστης, του φύλου ή της σεξουαλικότητας ή επειδή αμφισβητούν το status quo. Αυτό συμβαίνει επειδή ο ρόλος της αστυνομίας είναι, τελικά, να προστατεύει το κράτος και τα οικονομικά του συμφέροντα.
Ενώ η φύση αυτού του μιλιταρισμού είναι σε συγκεκριμένο πλαίσιο, οι αστυνομικές δυνάμεις που βλέπουμε σήμερα είναι ριζωμένες σε μακρές ιστορίες βίας,καταπίεσης ακόμη και γενοκτονίας. Στις ΗΠΑ, οι αστυνομικές δυνάμεις εμφανίστηκαν από παραστρατιωτικές ομάδες που περιπολούσαν την εποχή των σκλάβων.Η Μητροπολιτική Αστυνομία στο Λονδίνο διαμορφώθηκε και στελεχώθηκε από το στρατό και άντλησε εμπειρίες κατά τη θητεία του ιδρυτή της,Robert Peel, στην Ιρλανδία πριν αναπαραχθεί σε άλλες βρετανικές αποικίες.Είναι μια ιστορία που συνεχίζεται.Οι εναπομείναντες ομάδες αυτόχθονων(First Nations) στον Καναδά, για παράδειγμα, οι οποίοι σήμερα προσπαθούν να υπερασπιστούν τα εδάφη τους από την επέλαση των πολυεθνικών, δέχονται επανειλημμένα επίθεση από τη Royal Canadian Mounted Police (RCMP), μια μονάδα με ρίζες στην αποικιοκρατική βία.Όπως περιγράφει ο ακαδημαϊκός Mark Neocleous στο βιβλίο του "Μια κριτική θεωρία της αστυνομικής εξουσίας", είναι ένας μύθος ότι αυτή η διαδικασία είναι νέα ή αποτελεί «διάλειμμα με ένα παρελθόν στο οποίο οι αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις ήταν σαφώς πιο καθορισμένες και κατηγορηματικά διακριτές.".Η σχέση μεταξύ της αστυνομίας και του στρατού ήταν πάντα βαθιά συνυφασμένη με την αποικιοκρατία,την ίδρυση και τη διατήρηση του έθνους-κράτους και την προστασία του κεφαλαίου. Αυτές οι διαδικασίες και οι σχέσεις συνεχώς εξελίσσονται. Για παράδειγμα, στο Απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής υπήρχε «μικρή διαφορά μεταξύ του στρατού και της αστυνομίας." Παρά τις προσπάθειες μετά το Απαρτχάιντ για αποστρατικοποίηση της αστυνομίας, όπως αλλάζοντας το δικό τους σύστημα κατάταξης, μακριά από αυτό που χρησιμοποιείται από το Στρατό,η Νοτιοαφρικανική Αστυνομική Υπηρεσία έκτοτε ξαναγύρισε σε μια παραστρατιωτική προσέγγιση, όπως όταν γίνεται αστυνόμευση διαδηλώσεων.
Βία και Σύγκρουση
Όταν αντιμετωπίζουν συγκρούσεις, τα ανθρώπινα όντα ανταποκρίνονται με διάφορους τρόπους και συχνά επιλέγουν λύσεις που αποφεύγεται η βία. Είμαστε πολύ καλοί στις διαπραγματεύσεις,στην επικοινωνία,στη συνεργασία και φυσικά,υποταγή σε αυτούς που είναι πιο ισχυροί από εμάς.Η βία στις κοινωνίες μας είναι διαδεδομένη.Βιώνεται κάθε μέρα από θύματα εγκλήματος,κάθε μορφής. Αλλά ο συστηματικός τρόπος που ο στρατός και οι στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές μονάδες σχεδιάζουν και προετοιμάζονται για τη χρήση συντριπτικής βίας είναι συγκεκριμένος και μοναδικός.
Ένα βασικό παράδειγμα στρατιωτικοποιημένης αστυνόμευσης είναι η καταστολή της διαμαρτυρίας και της διαφωνίας. Η κοινωνία έρχεται σε σύγκρουση με τις Αρχές μέσω συγκεντρώσεων, διαδηλώσεων ή άμεσης σύγκρουσης.Οι Αρχές αντιμετωπίζουν αυτές τις συγκρούσεις με διάφορους τρόπους,μερικές φορές αναζητώντας στρατιωτικοποιημένες επιλογές.Αυτή η κρατική βία προγραμματίζεται και εκπαιδεύεται επανειλημμένα σε "σενάρια καταστολής" και συχνά δρά με υπολογισμένο τρόπο που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό, την καταστολή ή την εξάλειψη του καθένα που γίνεται αντιληπτός ως εχθρός ή απειλή.
Μέσα από το φακό του μιλιταρισμού, η σύγκρουση σταματά να είναι κάτι που οδηγεί την αλλαγή και τον μετασχηματισμό, γίνεται απειλή για εξουδετέρωση και τα άτομα και οι ομάδες που οδηγούν τις συγκρούσεις γίνονται εχθροί σαν ένας ξένος στρατός εισβολής.Η βία αυτού του είδους βασίζεται στην υπακοή των μελών της κατασταλτικής ομάδας στις εντολές, στην απανθρωποποίηση των θυμάτων της και στην αυξημένη αντίληψη για απειλή.
Οι εμπειρίες του δημοκρατικού κινήματος στο Χονγκ Κονγκ αποτελούν ένα ιδιαίτερα ακραίο παράδειγμα. Ενώ στο Χονγκ Κονγκ αυτές οι τακτικές έχουν αναπτυχθεί από μια αυταρχική κυβέρνηση, έχουμε δει παρόμοια παραδείγματα αστυνομικής βίας εναντίον ακτιβιστών σε όλο τον κόσμο - στη Χιλή, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ινδονησία, το Μιανμάρ, τη Νότια Αφρική, τη Νότια Κορέα και τις ΗΠΑ, για να αναφέρουμε μερικά.
Εκπαίδευση
Η αστυνομική εκπαίδευση είναι ένας ουσιαστικός μηχανισμός στρατιωτικοποίησης, καθώς κάθε χρόνο οι αστυνομικές δυνάμεις παγκοσμίως λαμβάνουν εκπαίδευση από τον στρατό. Χιλιάδες αστυνομικοί των ΗΠΑ έχουν λάβει εκπαίδευση από τον ισραηλινό στρατό σε τακτικές ελέγχου πλήθους, τη χρήση βίας και την επιτήρηση. Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, αυτό οδήγησε τους αμερικανούς αστυνομικούς να βρεθούν «στα χέρια στρατιωτικών και αστυνομικών συστημάτων ασφαλείας και καταστολής που έχουν καταγράψει τεκμηριωμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εδώ και χρόνια».
Αστυνομικοί εκπαιδευτές, όπως ο David Grossman, οδηγούν μια «νοοτροπία πολεμιστή» στην εκπαίδευση και σεμινάρια όπου οι συμμετέχοντες λένε: «Εμείς βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου…Και είστε τα στρατεύματα πρώτης γραμμής σε αυτόν τον πόλεμο. Δε θα εμφανιστεί κάποια ελίτ μονάδα για να σώσει το μπέικον σας όταν επιτίθενται οι τρομοκράτες.Εσείς είστε η Δύναμη Δέλτα.Εσείς είστε τα Πράσινα Μπερέ.Εσείς είστε οι Βρετανοί SAS. Μπορείς να το δεχτείς; "
Μια τέτοια εκπαίδευση επιδιώκει να ενισχύσει μια παγκόσμια άποψη για τον κοινωνικό διαχωρισμό - «εμείς εναντίον τους», «φίλος ή εχθρός», «εχθρός ή σύμμαχος» - που είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό μιας στρατιωτικοποιημένης νοοτροπίας που συχνά ενισχύεται από την αίσθηση της ατιμωρησίας. Αυτές οι αφηγήσεις κανονικοποιούν την αντίληψη ότι οι αστυνομικοί στο δρόμο μοιάζουν με στρατιώτες σε ένα πεδίο μάχης, όπου φτωχές και περιθωριοποιημένες κοινότητες, καθώς και άτομα που διαδηλώνουν αλλά και συμμετέχουν σε κινηματικές δράσεις, παίρνουν γρήγορα το ρόλο ενός ισχυρού εχθρού.
Οι εθνικές και διεθνείς κρατικές υπηρεσίες και κυβερνήσεις διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη στήριξη της στρατιωτικοποίησης των αστυνομικών δυνάμεων. Για παράδειγμα, το Κέντρο Συνεργασίας για την Επιβολή του Νόμου της Τζακάρτα (JCLEC), το οποίο παρέχει αστυνομικές μονάδες που εμπλέκονται στη βίαιη καταπίεση του λαού της Δυτικής Παπούα, ιδρύθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις της Ινδονησίας και της Αυστραλίας και απαριθμεί μεταξύ των μελών του, το καναδικό RCMP, το Υπουργείο Εξωτερικών της Δανίας και το Υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας του Ηνωμένου Βασιλείου (FCO - τώρα Γραφείο Εξωτερικών, Κοινοπολιτείας και Ανάπτυξης).
Ωστόσο, αυτά τα διακρατικά αστυνομικά δίκτυα προσφέρουν επίσης βασικές ευκαιρίες αλληλεγγύης. Η εκστρατεία Make West Papua Safe συνεργάζεται με ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο για να λογοδοτούν οι ξένες κυβερνήσεις για την υποστήριξή τους στην αστυνομική βία της Ινδονησίας.
Εξοπλισμός
Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2017 δείχνει μια σαφή σχέση μεταξύ της φύσης του εξοπλισμού που έχουν οι αστυνομικοί και του αριθμού των ανθρώπων που σκοτώνουν. Οι συγγραφείς της μελέτης υποστηρίζουν ότι αυτό είναι παρόμοιο με τον «νόμο του οργάνου» - όταν το μόνο εργαλείο που έχετε είναι ένα σφυρί, όλα μοιάζουν με καρφί. Όταν έχετε τον τύπο εξοπλισμού που χρησιμοποιεί ένας στρατός, όλα μοιάζουν με το είδος της απειλής που αντιμετωπίζουν οι στρατιωτικές δυνάμεις σε πολεμικές ζώνες.
Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό της στρατιωτικοποιημένης αστυνόμευσης είναι η χρήση «μη θανατηφόρων» όπλων, συμπεριλαμβανομένων βλημάτων όπως λαστιχένιες και πλαστικές σφαίρες, στρογγυλά βλήματα και σακουλάκια σφαιριδίων· χημικά όπλα όπως σπρέι πιπεριού και δακρυγόνα και όπλα που είναι τοποθετημένα σε όχημα όπως κανόνια νερού.Υπάρχει μια αναπτυσσόμενη αγορά για τέτοια όπλα και οι εταιρείες παρέχουν μια αυξανόμενη γκάμα προϊόντων για να καλύψουν τη ζήτηση.
Το Flash-Ball, για παράδειγμα, έχει χρησιμοποιηθεί από αστυνομικές δυνάμεις στη Γαλλία ενάντια σε κινήσεις όπως οι Gilets Jaunes("κίτρινα γιλέκα"). Ο κατασκευαστής ισχυρίζεται ότι αυτό το όπλο έχει τη δύναμη ανάσχεσης - δηλαδή την ικανότητα ενός πυροβόλου όπλου να σταματά έναν στόχο - ισοδύναμο με ένα πιστόλι 0,38 χιλιοστών. Σύμφωνα με τον Laurent Thines, νευροχειρουργό και επικεφαλής ιατρό στην ιατρική σχολή στο νοσοκομείο Besançon, το να χτυπηθείς από το Flash-Ball είναι «σαν να πετάς 20 κιλά τσιμεντόλιθους στο πρόσωπο ή το κεφάλι σου από ένα μέτρο».
Εκτός από τα «μη θανατηφόρα» όπλα, είναι κοινό για τους αστυνομικούς να μεταφέρουν όπλα όμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται από τις στρατιωτικές δυνάμεις. Από το 1997, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ έχει μεταφέρει περισσότερα από 7,2 δισεκατομμύρια δολάρια στρατιωτικού εξοπλισμού σε αστυνομικές δυνάμεις σε όλη τη χώρα μέσω του Προγράμματος 1033. Η έρευνα έδειξε ότι οι αστυνομικές δυνάμεις που λαμβάνουν αυτόν τον εξοπλισμό γίνονται πιο βίαιες. Ο εξοπλισμός αυτός διατίθεται και πωλείται επίσης σε όλο τον κόσμο· είναι πολύ συνηθισμένο να βρίσκουμε όπλα που παράγονται σε μια χώρα να χρησιμοποιούνται από την αστυνομία σε άλλες χώρες. Για παράδειγμα, οι δυνάμεις ασφαλείας του Λιβάνου έχουν τεκμηριωθεί ότι χρησιμοποιούν ένα ευρύ φάσμα όπλων που παράγονται από γαλλικές εταιρείες.
Προστασία της ομάδας των "έσω" από την ομάδα των "έξω"
Όπως έχουμε ήδη διερευνήσει, οι στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις βρίσκονται συχνά στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ομάδων «εντός» και ομάδων «έξω», διατηρώντας ανισότητες και καταπιεστικές σχέσεις. Μπορούμε να αναμένουμε ότι η κατάρρευση του περιβάλλοντος και οι ενδημικές οικονομικές ανισότητες θα κάνουν αυτούς τους κοινωνικούς διαχωρισμούς ακόμη πιο έντονους στο μέλλον. Ένας άλλος παράγοντας συνεισφοράς είναι οι ολοένα και πιο ακραίες μέθοδοι εξόρυξης ενέργειας μέσω των οποίων κράτη και ιδιωτικές εταιρείες διεισδύουν σε νέες περιοχές - σκάβοντας βαθύτερα, μετακινώντας ορυκτά καύσιμα σε μεγαλύτερες αποστάσεις και καταστρέφοντας περισσότερα περιβάλλοντα από τα οποία εξαρτώνται οι άνθρωποι για την επιβίωσή τους.
Αυτό συμβαίνει ξεκάθαρα στον Καναδά, όπου οι αυτόχθονες λαοί όπως το "Wet’suwet'en" στη Βρετανική Κολομβία αντιστέκονται στην κατοχή και την καταστροφή της γης τους από εταιρείες που προτίθενται να εξορύξουν ορυκτά ή να χρησιμοποιούν τη γη τους ως διαδρομές για αγωγούς φυσικού αερίου. Η Royal Canadian Mounted Police (RCMP), η οποία ιδρύθηκε ως «North-West Mounted Police» το 1873, μόλις έξι χρόνια μετά την ίδρυση του Καναδά ως εθνικού κράτους, περιφρούρησε ένα έργο της CoastalGaslink Pipeline. Τα RCMP έχουν περιφρουρήσει επανειλημμένα έργα κατασκευαστικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων αγωγών και υδροηλεκτρικών φραγμάτων, και έχουν συγκριθεί από αυτόχθονες κοινότητες με έναν «ξένο στρατό κατοχής».
Σημειώσεις από ένα συνέδριο στρατηγικής της RCMP δείχνουν ότι αξιωματικοί υποστήριξαν την ανάπτυξη δυνάμεων που είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν "θανατηφόρα δύναμη" - κατά τη διάρκεια της επιχείρησης για να καθαρίσουν το οδόφραγμα του Wet’suwet’en. Η επιδρομή διεξήχθη από στελέχη της RCMP ντυμένους με στρατιωτικές στολές,κουκούλες και αυτόματα όπλα. 14 άτομα συνελήφθησαν. Η επιδρομή προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα άμεσης αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον Καναδά και πέραν αυτού, με διαδηλώσεις στους δρόμους και ακτιβιστές να μπλοκάρουν σιδηροδρομικές γραμμές.
Ο μιλιταρισμός μάχεται τη διαφορά και την ποικιλομορφία επειδή, στη ρίζα του, ορίζεται από τη συμμόρφωση και την τάξη.Εκείνοι που δεν συμμορφώνονται, σύντομα θεωρούνται απειλή-ή πιθανή απειλή- και πρέπει να εξαλειφθούν. Η στρατιωτικοποίηση παίρνει έτσι τη λογική του πεδίου της μάχης και τη μεταφέρει σε δρόμους και κοινότητες. Με αυτήν την αυξημένη αίσθηση απειλής, οι αστυνομικοί είναι πιο πιθανό να κάνουν λάθη, να "διαβάσουν" εσφαλμένα καταστάσεις και να κλιμακώσουν γρήγορα με αποτέλεσμα δολοφονίες πολιτών.Και όλα αυτά συμβαίνουν πάντοτε σύμφωνα με βαθιά ενσωματωμένες κοινωνικοπολιτικές διακρίσεις.
Κανονικοποίηση
Γράφοντας στο New Statesman, ο Βρετανός πολιτικός δημοσιογράφος Paul Mason περιγράφει μια σκηνή σε σιδηροδρομικό σταθμό σε μια μεγάλη πόλη:
"Τρεις μπάτσοι από τη Βρετανική Αστυνομία Μεταφορών παραγγέλνουν καφέ, εν μέσω ενός μικρού διαλείμματος. Ο ένας ήταν οπλισμένος με πιστόλι, οι άλλοι φορούσαν αλεξίσφαιρα γιλέκα και ρούχα ενισχυμένα. Όλοι ήταν εξοπλισμένοι με ακουστικά, τέιζερ, σπρέι πιπεριού - και όλοι ήταν σε ένταση, σαρώνοντας τον πολυσύχναστο δρόμο προσεκτικά καθώς περίμεναν τα ποτά τους. Δυστυχώς, αυτό το επίπεδο εξοπλισμού, αυτή η ένταση και η στρατιωτικοποίηση της αστυνόμευσης φαίνεται τώρα τόσο φυσιολογικό που λίγοι στο καφέ έδωσαν μια δεύτερη ματιά."
Φυσικά, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα ακραίο παράδειγμα. Σε πολλές χώρες - αν όχι στις περισσότερες - είναι απλώς ο κανόνας για τους αστυνομικούς να μεταφέρουν όπλα. Αυτό που είναι σημαντικό σε αυτήν τη σκηνή δεν είναι ο εξοπλισμός, αλλά η ομαλοποίηση της στρατιωτικοποίησης. Είναι πολύ ανησυχητικό γιατί υποδηλώνει ότι το κοινό δέχεται και ίσως ακόμη και συγχωρεί αυτές τις διαδικασίες, τη στιγμή που πρέπει να τις αντιμετωπίσει και να προβληματιστεί.
Οι διαδικασίες στρατιωτικοποίησης συνεχίζονται και συνεχίζουν να διαπερνούν τη ζωή μας καθώς και τον πολιτικό λόγο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπήρξαν σημαντικές διαμαρτυρίες καθ 'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970, αλλά δεν υπήρξαν ταραχές. Αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1980, η ασπίδα των ταραχών έγινε «το απόλυτο συμβολικό εμπόδιο μεταξύ των ισχυρών και των ανίσχυρων», όπως το θέτει ο Mason, ενώ μια «τάση για επιθετικότητα και επίθεση στην αστυνόμευση των ταραχών» έγινε παγκόσμια.
Το 2006, οι «προσωρινές» αποστολές του στρατού σε «βοηθητικούς» ρόλους έγιναν ένα μόνιμο προσκήνιο της ζωής στο Μεξικό, με τις ένοπλες δυνάμεις «να αντικαθιστούν αποτελεσματικά –και όχι απλώς να υποστηρίζουν– την αστυνομία», σύμφωνα με το Human Rights Watch. Το 2018, ο Πρόεδρος López Obrador ανακοίνωσε μια νέα-40.000 άτομα-στρατιωτικά ελεγχόμενη Εθνική Φρουρά, η οποία άρχισε να λειτουργεί στα μέσα του 2019. Η Φρουρά είναι μια υβριδική δύναμη που αποτελείται από την αστυνομία του στρατού, τη ναυτική αστυνομία και την ομοσπονδιακή αστυνομία,για την οποία ο López Obrador είπε ότι πρέπει να επιδείξει «στρατιωτική πειθαρχία».
Σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι βιώνουν παρόμοιες διαδικασίες στρατιωτικοποίησης των αστυνομικών δυνάμεων,επαναπροσδιορίζοντας αυτό που είναι «κανονικό». Αυτές οι διαδικασίες πραγματοποιούνται συχνά, πίσω από τα παρασκήνια, καθώς οι πολιτικοί ηγέτες απαιτούν περισσότερη δύναμη και έλεγχο για να διατηρήσουν ορισμένα μέρη του πληθυσμού τους «ασφαλή». Είναι εγγενώς δύσκολο να ελεχθούν και να αμφισβητηθούν, επειδή οι άνθρωποι που θα θελήσουν να ερευνήσουν, στοχεύονται από τα ίδια συστήματα που επιδιώκουν να αποκαλύψουν. Αν και όταν, αυτές οι "υπόγειες" διαδικασίες τεθούν υπό έλεγχο και δημοσιοποιηθούν, βλέπουμε να εμφανίζονται για το τι πραγματικά είναι: βίαιες, καταπιεστικές και μεροληπτικές. Φυσικά, η στρατιωτικοποίηση ωφελεί ορισμένα μέρη της κοινωνίας - τα περιουσιακά στοιχεία,ο πλούτος, προστατεύονται, ενώ διατηρούνται οι ανισότητες - ενώ σε άλλα είναι απλώς αόρατη.
Είμαστε όλοι αντι-μιλιταριστές
Ο πλανήτης μας βρίσκεται σε σημείο διασταύρωσης. Έχουμε αποφασιστικές επιλογές να κάνουμε, καθώς αντιμετωπίζουμε σύνθετες οικολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προκλήσεις τόσο τώρα όσο και τα επόμενα χρόνια. Ορισμένοι κάτοχοι εξουσίας και φορείς λήψης αποφάσεων θα επιδιώξουν να διαιωνίσουν την υπάρχουσα τάξη που χαρακτηρίζεται από αχαλίνωτη οικονομική ανισότητα, ρατσισμό και άλλες μορφές διαρθρωτικών διακρίσεων και καταστροφική, εκμεταλλευτική χρήση πεπερασμένων φυσικών πόρων. Οι «λύσεις» που προσφέρονται σε αυτά τα προβλήματα θα είναι τεχνικές και τεχνολογικές, όχι μετασχηματιστικές και η διατήρηση αυτού του status quo θα σημαίνει αύξηση της εμπιστοσύνης στα στρατιωτικοποιημένα και επιβεβλημένα όρια μεταξύ των «εχθρικών» και των «δεν έχουν»,των «έσω» και των «έξω» κοινωνικών ομάδων.
Ο μιλιταρισμός είναι ο συνδετικός κρίκος που στηρίζει τη βία που ασκείται σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο στα χέρια της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας.Θα συνεχίσει να διατηρεί αυτήν τη βίαιη, καταχρηστική και ρατσιστική αστυνόμευση που στηρίζει ένα καταπιεστικό και καταστροφικό καθεστώς. Επηρεάζει τον καθένα από εμάς, οπότε είναι ανησυχία όλων. Για να αμφισβητήσουμε αυτόν τον διαδεδομένο μιλιταρισμό, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του: τον τρόπο με τον οποίο η ακραία βία της καταστολής αγκαλιάζεται εύκολα ως απάντηση στην κοινωνική σύγκρουση,την αντίληψη της διαφορετικότητας και της διαφοράς ως απειλών που θα υποταχθούν ή θα εξαλειφθούν,την αποδοχή του ελέγχου,της πειθαρχίας,της ιεραρχίας και του υπερ-πατριωτισμού· και ο τρόπος με τον οποίο η συμπεριφορά και οι στάσεις που σχετίζονται με τον στρατό γίνονται ο κανόνας κατά τον οποίο καθορίζονται και μετριούνται όλες οι άλλες συμπεριφορές και στάσεις.
Κατανοούμενος ως βασικός υποστηρικτικός πυλώνας που υποστηρίζει πολλές από τις αδικίες και τη βία του κόσμου, ο μιλιταρισμός σταματά γρήγορα να είναι ένα «ζήτημα» που πρέπει να εξετάσουν και να αμφισβητήσουν μόνο τα αντιπολεμικά κινήματα, και γίνεται κάτι που επηρεάζει όλους όσους αγωνίζονται για έναν δίκαιο και ίσο κόσμο.
Μπορούμε να ανταποκριθούμε πλήρως στις οικολογικές και κοινωνικές κρίσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και όλες οι μορφές ζωής και να το κάνουμε με τρόπους ριζικά μεταμορφωτικούς, αποστρατικοποιώντας τους θεσμούς που υποστηρίζουν το status quo. Μόλις αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πλήρως τι σημαίνει αυτό, αλλά είναι σαφές ότι ένας κόσμος που μεταμορφώνεται θα είναι ένας κόσμος αποστρατιωτικοποιημένος.
