O σκοτεινος κύκλος των Μ.Μ.Ε. στην Ελλάδα

     «Τα ΜΜΕ εμφανίζονται συστηματικά ως εγγυητές ενός συνόλου επικρατούντων αξιών, πεποιθήσεων, τελετουργικών και θεσμικών διαδικασιών (κανόνες του παιχνιδιού), που δρουν συστηματικά και σταθερά προς όφελος ορισμένων ατόμων και ομάδων και σε βάρος άλλων.»

(Bachrach & Baratz , Power and Poverty, 1970)

     

        Από τη δεκαετία του 1970 είχε αποτυπωθεί ο ρόλος της “τέταρτης εξουσίας”. Που ως θεσμός δημιουργήθηκε με σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Το μέσο που είχε στόχο τον έλεγχο του Κράτος και την ενημέρωση του λαού. Όμως, με κυρίαρχο το καπιταλιστικό σύστημα, πρώτιστο μέλημα των ιδιοκτητων των ΜΜΕ, είναι η συσσωρευση πλούτου. Ιδιοκτήτες που πέρα από “μηντιάρχες” είναι μεγαλομέτοχοι σε πλήθος άλλων εταιρειών σε διάφορους τομείς της οικονομίας. Στα χρόνια που πέρασαν, μετά το τέλος του εμφυλίου, χτίστηκε μια πραγματική  δικτατορία του Τύπου, έτσι ώστε να αναπτύσσει και να προστατεύει τα οικονομικά συμφέροντα της ντόπιας μεγαλοαστικης τάξης.

    Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του συγκροτήματος Λαμπράκη και του ιδιοκτήτη του, που για ολόκληρες δεκαετίες μπορούσε να δρομολογήσει πολιτικές αλλαγές, να κατευθύνει και να χειραγωγεί την οικονομία, να αναδεικνύει αλλά και να “εξαφανίζει” πολιτικούς αλλά και να στοχοποιεί πολίτες που τους θεωρούσε εχθρούς του καθεστώτος. Όπως το γιατρό Βασίλη Τσιρώνη. Για πολλά χρόνια αγωνιστή για τον άνθρωπο σε μια μετεμφυλιακή Ελλάδα.Που “αυτοκτόνησε” μπροστά στην οικογένειά του στις 11 Ιουλίου 1978, όταν πάνοπλοι αστυνομικοί της «Διμοιρίας Ειδικών Αποστολών» εισέβαλαν στο σπίτι του στο Π.Φάληρο. Ο Β.Τσιρώνης αφού ήταν κλεισμένος στο σπίτι του για μεγάλο διάστημα, κάθε απόγευμα έβγαινε μιλώντας στον κόσμο, αναπτύσσοντας τις απόψεις του, σχολιάζοντας την επικαιρότητα και επιτίθονταν ανοιχτά στο συγκρότημα Λαμπράκη.

    Οι οικονομικοί ολιγάρχες, έχοντας στο οπλοστάσιό τους, τη βιομηχανία παραπληροφόρησης των ΜΜΕ των ομίλων τους, στηρίζουν την εκάστοτε “εγκεκριμένη” κυβέρνηση που διαχειρίζεται τα κονδύλια των Δημοσίων έργων και των Αμυντικών δαπανών. Πριμοδοτούν κόμματα, χρήζουν αρχηγούς, υπουργούς,στηρίζουν τους υπαλλήλους τους μεγαλοδημοσιογράφους να εκλεγούν βουλευτές ή να λάβουν καίριες θέσεις σε φορείς του Δημοσίου. Στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 συμμετείχαν ως υποψήφιοι βουλευτές περισσότεροι από 50 δημοσιογράφοι. Όσο μεγαλύτερες οι εξαρτήσεις τόσο περισσότερο δημόσιο πλούτο θα μοιράζονται τα “αφεντικά” του Τύπου. Ας θυμηθούμε μία δήλωση, από το Σεπτέμβριο του 1991, του τότε αναπληρωτή γεν. Διευθυντή της Ν.Δ., κ. Θ. Μπεχράκη : “Η ΝΔ σήμερα δεν αμείβει δημοσιογράφους για παροχή υπηρεσιών.Είναι γνωστό και αυτονόητο ότι κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, επαγγελματίες δημοσιογράφοι συνεργάστηκαν με τη ΝΔ για την κάλυψη αναγκών της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος”. Αναφέρεται στην τότε αναφορά του Δ.Ρίζου από τον “Ελεύθερο Τύπο”(εφημερίδα του δεξιού χώρου), για αργυρώνητους δημοσιογράφους. Τότε αποτέλεσε σκάνδαλο η “συνεργασία” επαγγελματιών δημοσιογράφων με πολιτικό κόμμα.

    Η οικονομική ολιγαρχία μπροστά στην προάσπιση των συμφερόντων της είναι αδίστακτη. Στα μνημονιακά χρόνια, που ακολούθησαν την οικονομική χρεωκοπία, τη στιγμή που χιλιάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις, πορείες,συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, τα Μ.Μ.Ε. φρόντισαν το αγαπημένο παιδί της ολιγαρχίας. Τους δολοφόνους νεοναζί της Χ.Α. Μεγαλοδημοσιογράφοι που ανέλαβαν να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό την “αντικρατική”,”αντισυστημική” λύση ενάντια στους “πουλημένους”,”εθνοπροδότες” πολιτικούς. Να κρατήσουν το χέρι των δολοφόνων και να τους οδηγήσουν στο ασφαλές καταφύγιο του κοινοβουλευτισμού. Και να δημιουργησουν μια κρίσιμη μάζα 450.000-500.000 “πατριωτών” ψηφοφόρων, που αναλόγως τα συμφέροντά τους, οι μηντιάρχες θα τους καθοδηγούν στο κόμμα που θα εξυπηρετεί καλύτερα τους οικονομικούς στόχους των επιχειρηματικών τους ομίλων.

    «..οι χρηματιστηριακές διευκολύνσεις, η ψήφιση ειδικών φωτογραφικών διατάξεων με τις οποίες νομιμοποιούνται παρανομίες, η επιδότηση με δημόσιο χρήμα της πραγματοποίησης του οράματος κάποιου ισχυρού των ΜΜΕ, η προκλητικά ευνοϊκή ρύθμιση ασφαλιστικών οφειλών, εντάσσονται στον ευρύτερο ορισμό της διαπλοκής.»

Γιώργος Κύρτσος, ευρωβουλευτής Ν.Δ. (2003). Ο μυστικός πόλεμος των εξουσιών (6η έκδοση). Εκδ. Καστανιώτης.

       Οι μεγαλοδημοσιογράφοι των ΜΜΕ, ως οι πλέον έμπιστοι των μηντιαρχών, επιλέγοντας τη θεματολογία των ειδήσεων, παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στο σχηματισμό της οικονομικοκοινωνικής πραγματικότητας. Ενημερώνουν τους πολίτες όχι μόνο σχετικά με ένα πρόβλημα, αλλά επίσης τους “εκπαιδεύουν” πόση προσοχή να δώσουν σε αυτό το πρόβλημα. Βλέπουμε π.χ. το θέμα με τη συμφωνία των Πρεσπών, για την ονοματοδοσία των Σκοπίων, με την κυβέρνηση της ΝΔ, να είναι από τα τελευταία των ειδησεογραφικών δελτίων. Ή η παρουσίαση της ειδησεογραφίας για τη διαχείριση της πανδημίας από το κυβερνών κόμμα της ΝΔ, να γίνεται με τρόπο που να εστιάζει ο πολίτης σε αισιόδοξες εικόνες από μία "εμβολιασμένη" μελλοντική κανονικότητα και όχι στη ζοφερή καθημερινότητα της ανεπάρκειας των νοσοκομείων και των 5441 θανάτων.

       Σε περιόδους οικονομικής και κατ’έπεκταση, κοινωνικής κρίσης, όπου η πανδημία αποτελεί τον κύριο παράγοντα που ορίζει την καθημερινότητα, οι ολιγάρχες ιδιοκτήτες των ελληνικών ΜΜΕ, με την πλήρη συνεργασία της λούμπεν μεγαλοδημοσιογραφίας, διατηρούν τον πλήρη έλεγχο της ενημέρωσης μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Ενημέρωση με θεματολογία που ικανοποιεί τις επιχειρηματικές επιδιώξεις και τα συμφέροντα των εργοδοτών.

 “Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου την ελευθερία των πλουσίων να εξαγοράζουν τον Τύπο, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης.”

(Λένιν, «Απαντα», ομιλία στο 1ο Συνέδριο της 3ης Διεθνούς).