Νόμος και Τάξις
21 Απριλίου 1967. Ημέρα Παρασκευή.Το τηλέφωνο κουδουνίζει. Ακούγεται η ίδια γνώριμη φωνή:
—Λοιπόν; ρωτάει ο ξένος.
—Επιτυχία 100%.
—Αντίδραση του εχθρού;
—Μηδέν. Σ' ολόκληρη τη χώρα επικρατεί ο Νόμος και η Τάξις
"H ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ" (Ελλάδα 1960-1974) Γ.Κατρης , 1974
Ο νόμος και η τάξις που κινδύνευαν κατά τους χουντικούς, από το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών που ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν στις 28 Μαΐου 1967. Και ήρθαν να κρατήσουν το τιμόνι της πατρίδας σταθερά δεξιά. Βέβαια, από το 1945 τουλάχιστον και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, δεν είχε χάσει ποτέ τη ρότα της η πατρίδα. Μόνιμα δεξιά. Και πώς αλλιώς βέβαια, αφού η μεγαλοαστική τάξη, είχε συνέχεια στις επιλογές της, ως προς το πολιτικό προσωπικό που θα προστάτευε τα συμφέροντά της.
Αυτή η μεγαλοαστική τάξη που δημιουργήθηκε από την εκμετάλλευση της κατοχικής εξαθλίωσης, την “αρπαγή” των μετακατοχικών αμερικανικων οικονομικων ενισχυσεων(σχέδιο Μαρσαλ, πλοία λίμπερτυ) και από την πλήρη προστασία που τους παρείχε το Δεξιό μετεμφυλιακό κράτος. Το κράτος που στελεχώθηκε, από την πρώτη στιγμή σχεδόν, από ανθρώπους συνεργάτες των ναζί. Που επιφύλαξε καθεστώς “αποκατάστασης” για τους μέχρι πρότινος μαυραγορίτες,ταγματασφαλίτες, δωσίλογους.
“Ο Τσάμπασης, ο δημόσιος κατήγορος σε όλες τις υποθέσεις δωσιλογισμού στην Ελλάδα, παραδεχτηκε ανοιχτά ότι πιέσεις εκ μέρους της Δεξιάς τον είχαν εμποδίσει να εκδώσει παρά μόνο ελάχιστα εντάλματα σύλληψης̈́...Oι διώξεις αυτές των αριστερών, σε συνδυασμό με τη δίχως προηγούμενο για την Ευρώπη επιείκεια απέναντι στους πρώην δωσίλογους, θορύβησαν τους παρατηρητες της εποχής.Δυστυχώς, το πρόβλημα οξυνόταν αντί να αμβλύνεται. Η φιλομοναρχική κυβέρνηση που κέρδισε τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές το Μάρτιο του 1946 κλιμάκωσε την καταστολή.”¹. (τρεις μορφες πολιτικης δικαιοσυνης:ελλαδα, 1944-45, mark mazower).
Την προκαθορισμένη πορεία από τη ντόπια ολιγαρχία,όπως και για τους ιδεολογικους τους προγόνους, ακολούθησαν και τα περισσότερα στελέχη του χουντικού καθεστώτος. Ο κρατικός μηχανισμός, τα σώματα ασφαλείας, οι ένοπλες δυνάμεις, είχαν αλωθεί από τους ανθρώπους και τις νοοτροπίες του μετεμφυλιακού παρακράτους και του Απριλιανού καθεστώτος. Η μεταχουντική Δεξιά, κληρονόμος των πολιτικων της Ε.Ρ.Ε., με όχημα τη ΝΔ και οδηγό τον ιδρυτή Κ. Καραμανλή, στελεχώθηκε με ανθρώπους του μηχανισμού της χούντας, όπως με το Σόλωνα Γκίκα (π.χ.) που αρθρογραφούσε στον «Ελεύθερο Κόσμο» χαρακτηρίζοντας την «επανάστασιν» της 21 Απριλίου «προϊόν αδηρίτου εθνικής ανάγκης» και συμβουλεύοντας τον ελληνικό λαό να ψηφίσει «υπέρ του συντάγματος» Παπαδοπούλου, με το Δημήτριο Μπίτσιο υφυπουργό εξωτερικών, που σαν αντιπρόσωπος της Χούντας στον ΟΗΕ διεκήρυττε ότι «ουδείς πολιτικός κρατούμενος υπάρχει εν Ελλάδι...». Με τον Eυάγγελο Αβέρωφ, που αγωνιζότανε να συμφιλιώσει τον παλιό πολιτικό κόσμο με το καθεστώς της 21 Απριλίου, ο οποίος στη θητεία του ως υπουργός Εθνικής Άμυνας προστάτεψε πολλούς χουντικούς κι έχοντας στην πολιτική του θητεία την ευθύνη για ίδρυση φράξιας των σκληροπυρηνικών ακροδεξιών «Κένταυρων», μέσα στη ΝΔ. Ο Λάσκαρης υμνητής της χούντας και γνωστός ως «ο άνθρωπος που κατάργησε την πάλη των τάξεων», ο Μπάλκος, στρατιωτικός της μετεμφυλιακής περιόδου, ήταν μια μαγιά πολιτικών που στήριξαν από τη θέση τους τη γεφυροποιό πολιτική με τη δικτατορία μέχρι και τις πρώτες εκλογές του Νοέμβρη 1974 αλλά και στη συνέχεια μέχρι και την «Αλλαγή» του ‘81. Αξιωματικοί στην αστυνομία έμειναν ενδεικτικά οι Καραθανάσης, Γουρνιάς και Μάρκου που ήταν συνεργάτες της χούντας. Στα πανεπιστήμια χουντικοί καθηγητές ήταν πολλοί στη θέση τους ενώ στο στρατό απεργάζονταν πραξικόπημα ή στήριζαν ή επέκτειναν την αντικομουνιστική πολιτική της ΝΔ. Η ατιμωρησία των χουντικών που συνεργάστηκαν με τη χούντα, η ατιμωρησία των βασανιστών (δίκη της χούντας-δίκη της Χαλκίδας των βασανιστών) καθώς και όλων όσων ενεπλάκησαν σε οικονομικά σκάνδαλα ήταν βασικός άξονας της πολιτικής Καραμανλή. Το «στιγμιαίο» με τον ΠΔ 519 απάλλασσε ουσιαστικά όλον τον κορμό της χούντας τιμωρώντας κυρίως τους «πρωταίτιους», ελάχιστους βασανιστές και τους αποκλειστικά άμεσα υπεύθυνους της σφαγής του Πολυτεχνείου. Από την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» ξεκίνησαν ταυτόχρονα πολιτικοί και εργατικοί αγώνες.
Ήταν Μάιος του 1976, που ο υπουργός Απασχόλησης της κυβέρνησης Καραμανλή, Κ. Λάσκαρης επιδίωκε με το «Νόμο 330 περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών» να “καταργήσει την πάλη των τάξεων”. Στις 25 Μάη το μεσημέρι γίνεται συγκέντρωση με πρόθεση να υπάρξει πορεία προς το υπουργείο απασχόλησης. Από την οδό Σταδίου κατεβαίνουν δυο «αύρες» σε σχηματισμό εκτοξεύοντας δακρυγόνα προς κάθε κατεύθυνση. Στη διασταύρωση με την οδό Αιόλου η μια «αύρα» χτυπάει την διερχόμενη Αναστασία Τσιβίκα 66 χρόνων, την ρίχνει στο οδόστρωμα και περνάει από πάνω της συνθλίβοντάς την. Ο απολογισμός είναι μια νεκρή, 75 τραυματίες (δυο απ' αυτούς με τραύματα από πυροβόλα όπλα) και περισσότερες από 100 συλλήψεις.
Κλείνοντας, σε αυτή την πρώτη μας ανάρτηση, θα παραθέσουμε μία παράγραφο από το βιβλίο του Γιάννη Κάτρη. Που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό πώς η ελληνική μεγαλοαστική τάξη, εφοπλιστές και ΣΕΒ, φρόντισαν για την υπέρασπιση των οικονομικών συμφερόντων τους :
“ Δεν είναι μόνο φαινόμενο ψυχικής διαταραχής η φοβία των γονιών και το θράσος των φονιάδων. Περισσότερο είναι καρποί ενός πολιτικού κλίματος που μπόρεσε να καλλιεργήσει η «παραδοτή» εξουσία της 23 Ιουλίου. Χωρίς να το καταλάβουμε, με μια περίτεχνη δεξιοτεχνία, που έχει ανάγλυφες τις ξένες σφραγίδες, η πατρίδα μας, αντί να ξεριζώσει από πάνω της με βαθειά τομή τον κακοήθη όγκο της επταετίας, ακολουθεί το δρόμο που οδηγεί στη μετάσταση.
Στην Ελλάδα του 1974 λειτουργεί ο νόμος της σ υ ν έ χ ε ι α ς με άλλη μάσκα. Είναι όμως η σ υ ν έ χ ε ι α . Και πρέπει ν' αναγνωριστεί ότι ο παπαδοπουλισμός δεν απέτυχε στο ρόλο που του είχε ανατεθεί από το κατεστημένο. Πήρε στα βρώμικα χέρια του μια ηττημένη κατησχυμένη ελληνική δεξιά, που αντιπροσώπευε γύρω στο 30%, και την παρέδωσε πανίσχυρη και αναζωογονημένη με ποσοστό 54,5%. Και χωρίς βία-νοθεία. Αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα της επταετίας.”
